زنجير جبران و اثرات آن بر عملکرد آسانسور

با مرتفع شدن ساختمانها و افزايش طول حرکت آسانسورها ، وزن تجهيزات تعليق آسانسور تأثير قابل ملاحظه ای بر عملکرد اين سيستم گذاشته است . بدين معنی که در گذشته به علت وزن قابل توجه طنابها ( به دليل طول چاه و تعداد طناب های استفاده شده ) در طول حرکت ، وزن سمت قاب وزنه و سمت کابين ( با توجه به رابطه تعادل تعريف شده بين آنها ) در تعادل با يکديگر نبودند . از اين رو ، جهت جبران عدم تعادل ديناميکی و مکانيکی به وجود آمده ، زنجيرهای جبران رايج شدند .

نکته قابل توجه در رابطه با زنجيرهای جبران نحوه نصب آنها است . زنجيرها و کابل های جبران با توجه به نوع آنها دارای يک عرض برگشت طبيعی می باشند . منظور از اين عرض ، فاصله ايست که به طور طبيعی بين دو طرف رفت و برگشت اين زنجيرها ايجاد می گردد . در هنگام نصب بايد توجه کرد که اين عرض طبيعی همواره رعايت شود در غير اين صورت امکان آسيب زدن اين زنجيرها به تجهيزات داخل چاه و چاله آسانسور وجود خواهد داشت و می تواند باعث به وجود آمدن شرايط خطرناکی شود . عرض طبيعی زنجيرهای جبران معمولی کم است . لذا محل نصب اين زنجيرها برای رعايت اين عرض طبيعی در کناره های کابين خواهد بود . همانگونه که می دانيم ، يکی از عوامل مؤثر بر کيفيت حرکت آسانسور وجود تعادل خود کابين در طول حرکت است . با توجه به آنچه گفته شد در صورت نصب زنجير جبران در کناره های کابين امکان ايجاد عدم تعادل در دو سمت کابين وجود خواهد داشت اين موضوع به خصوص در آسانسورهای قاب وزنه بغل ( Side – Counterweight ) بيشتر محسوس خواهد بود . شرکتهای مختلف طرح هائی برای برطرف کردن اين اشکال ارائه نموده اند . برای مثال برخی از آنها استفاده از وزنه های ثابتی در کابين جهت ايجاد تعادل پيشنهاد کرده اند يکی از معايب اين روش پائين آوردن ظرفيت آسانسور خواهد بود از طرف ديگر تعادل ديناميکی در طول حرکت سيستم برآورده نخواهد شد . روش ديگر استفاده از زنجير جبران ديگری در نقطه مقابل زنجير جبران اوليه می باشد . اين روش هر چند که تعادل ديناميکی را تأمين خواهد کرد ولی هزينه زنجير جبران اضافی ، نصب و اتصالات مورد نياز آن و در عين حال کاهش ظرفيت آسانسور از معايب اين روش می باشد .